Spółka Cywilna "ARDEN" Bogdan Zerek & Jolanta Jakima-Zerek
35-605 Rzeszów ul. Bławatkowa 35, tel. (017) 85-74-197, tel. kom. 663 446 166
"Szkoła przyszłych mistrzów" Część I - "Metody szachowego treningu"
Mark Dworecki, Artur Jusupow        cena 50 zł

Książka wydana przez S.C. "ARDEN".
 

Metody szachowego treningu Opinia Marka Dworeckiego o tym wydaniu:
" (...) I have received a parcel with my books. First impression from quality of edition is excellent. I would be glad to know a reaction of Poland chess society on that edition."

Mark Dworecki


Wiktor Glatman
O SZKOLE PRZYSZŁYCH MISTRZÓW

 
      Chyba nie trzeba wyjaśniać ile korzyści może dać młodemu szachiście twórcze obcowanie z czołowymi arcymistrzami i trenerami, jak potrzebne są mu rady i pomoc. Wiele lat temu były mistrz świata Michaił Botwinnik stanął na czele pierwszej młodzieżowej szkoły szachowej. W wyniku tych działań wielu uczniów tej szkoły zostało wybitnymi szachistami. Później pojawiły się inne analogiczne szkoły, jednak nie wszystkie osiągnęły sukcesy.
      W pewnym okresie Artur Jusupow był słuchaczem szkoły Botwinnika, a Mark Dworecki pracował z nim i pomagał Botwinnikowi w treningu Artura. Minęły lata, Jusupow zastał jednym z najsilniejszych arcymistrzów i wielokrotnie uczestniczył w meczach pretendentów do tytułu mistrza świata. Dworecki jest obecnie znakomitym trenerem, który wyszkolił wielu mistrzów świata juniorów i przygotowywał pretendentów do walki o mistrzostwo świata takich jak: A. Jusupowa, S. Dołmatowa, N. Aleksandriję, A. Driejewa.
      W końcu 1989 roku została otworzona szachowa szkoła (stacjonarna i zaoczna) Dworeckiego - Jusupowa. Połączenie najwyższej klasy arcymistrza i trenera o ogromnym doświadczeniu spowodowało natychmiastowe ustawienie zajęć na niespotykanym do tej pory poziomie.
      Po krótkim okresie uczniowie tej szkoły zaczęli osiągać znaczące rezultaty.
      Trzej wychowankowie wywalczyli prawo udziału w mistrzostwach świata dziewcząt i chłopców do lat 14, które odbyły się latem 1990 roku w Stanach Zjednoczonych. Dwunastoletnia Diana Darczija zdobyła tytuł mistrzyni świata, a Nina Gaponienko i Wasia Emelin tytuły wicemistrzowskie.
      Aleksiej Aleksandrow - dwukrotny mistrz Białorusi seniorów, zwyciężył w mistrzostwach ZSRR juniorów w 1991 roku. Ełacha Kadymowa wygrała wszechzwiązkowe mistrzostwa dziewcząt, a następnie zwyciężyła w mistrzostwach Europy.
      Wadim Zwiagincew w wieku 14 lat wypełnił normę na mistrza, a wcześniej udało się to tylko Aloszy Driejewowi, którym także zajmował się Dworecki.
      Teraz pokrótce opowiem, kto wykładał w tej szkole i jak przebiegała nasza praca.
      Odbywały się dwie sesje w roku, każda po 10 dni. Zajmowaliśmy się młodymi szachistami o sile gry nie mniejszej, niż kandydat na mistrza. Zapraszaliśmy na sesję 10÷15 uczestników, przy czym Jusupow i Dworecki konsultowali nie tylko słuchaczy, ale także trenerów. Zajęcia prowadzili najwyższej klasy specjaliści: Michaił Szereszewski, Aleksiej Kosikow, Władimir Wulfson i byli oni rzeczywiście wspaniałymi wykładowcami.
      Dworecki i Jusupow zaproponowali mnie - szachowemu mistrzowi - objęcie posady dyrektora szkoły i do mnie należały sprawy organizacyjne.
      Każdy dzień rozpoczynał się zaprawą, w której uczestniczyli słuchacze naszej szkoły i wykładowcy. Był to wspaniały przykład dla dzieci, o wiele lepszy niż jakiekolwiek pogadanki o korzyści przygotowania kondycji fizycznej. Oprócz tego zajmowaliśmy się sportem w ciągu dnia.
      Po śniadaniu uczniowie zbierali się na lekcję ogólną. Nagrywaliśmy lekcje na magnetofon a następnie zapisywaliśmy na komputerze. W drugiej połowie dnia zajęcia miały bardziej indywidualny charakter. Na ogół dzieciarnia była grupowana w niewielkie zespoły, przy czym uwzględniano wiek, praktyczną siłę gry, a czasem wspólność debiutowego repertuaru lub swoistych braków (na przykład, technika gry końcowej lub rozwój kombinacyjnego myślenia).
      Ważne znaczenie przywiązywaliśmy do analizy własnych partii. Słuchacze dokładnie je komentowali, a następnie komentarze były sprawdzane przez wykładowców. Te partie, razem z wynikami przeprowadzonych na sesji konkursów rozwiązań specjalnie dobranych ćwiczeń i własnymi spostrzeżeniami wykładowców, pozwalały na postawienie każdemu szachiście "diagnozy" - ujawnienie ich silnych i słabych stron. Opierając się o "diagnozę" proponowano domową pracę - program dalszej pracy nad szachami.
      Każdy słuchacz, mimo udziału w lekcjach i seminariach, otrzymywał do samodzielnej nauki solidny "pakiet" uzupełniających materiałów - wcześniej opublikowanych artykułów, które były związane z tematyką sesji.
      Oczywiście, przy tak wytężonej pracy konieczny jest odpowiedni odpoczynek. Zapewnialiśmy wykładowcom i słuchaczom komfortowe pokoje w hotelu, oraz smaczne i różnorodne jedzenie. Znaleźliśmy czas na zabawy, oglądanie filmów itp.
      W tej książce zebrane są lekcje i najbardziej interesujące uzupełniające materiały pierwszej sesji, na której omówiono najogólniejsze problemy samodzielnej pracy nad szachami. Po przerobieniu tej książki poznacie sposoby naszej pracy i mam nadzieję, że znajdziecie wiele interesujących i korzystnych dla siebie rzeczy.

Poprzednia książka Spis treści Formularz zamówienia Następna książka